Het had gekund nochtans. Maar het was niet gebeurd. En met dit alles in haar hoofd, bleef ze de rode suikerboon doen walsen in haar mond van links naar rechts en terug. Misschien voelde haar suikerstroperige verlangen als een harde noot in hun luchtig leven. Ze zou het nooit weten waarom Steven. Waarom niet. En waarom wél met Elisa.

Ze keek met een glimlach –met lichtroze gekleurde tanden van de kleurstof- neer op het kleine levende bundeltje. Het droeg haar witte pakje met kersenmotief. Het rimpelde zijn neusje alsof het iets anders rook dan zijn eigen geurig gepoederde huid en keek met ogen die nog niet wisten waarop ze te richten, langs haar heen. Trekjes van Elisa of Steven kon ze er nog niet in herkennen. Wél van haar overtuigingskracht en zijn onverwachtse vadergevoel.

Of wat er voor moest doorgaan. Al sinds de lange zomers aan zee, wilde ze een bikini aan. De grote zonnebril van ma. En een pop aan haar borst. Ze was nauwelijks vijf en smeerde frambozenjam op haar mond voor rode lippen. Ze had het al snel geprobeerd met die kleine jongen uit de buurt en probeerde elke dag te voelen hoe haar rok begon te spannen. Niet dus.

Het meisjescollege had een zuiverend effect op haar. Hoewel er geen nonnen te bespeuren vielen, leek de zwart-wit betegelde kloostervloer een katholieke invloed op haar uit te oefenen. In de week was wiskunde haar hoofdzorg. Maar op zaterdagmiddag genoot ze met zoet genoegen van het roeren in de warme vanillepudding met een oppaskindje op haar arm. Ze studeerde af en koos voor verpleegkunde. Daarna spande de twijfel zich als een rafelende trui uit tussen pediatrie of vroedkunde. Hoe het ook zij, ze was gelukkig.

 Of dat dacht ze toch, tot ze hun kind in haar armen hield, inclusief verdacht warme luier. Ze nam nog een witte boon en zoog die smeltzacht tegen haar verhemelte om de pit vervolgens genadeloos door te bijten.