Writing my way

10-08-11

Morgen

In het stof van de

dagen van morgen

blaas ik dromen

maar ook

zorgen

als overbevolkte

flatgebouwen

toren ze hoog

boven en over

in het park

voert een kind

de eendjes

Ziek

Als een schelp

lig ik in de luwte

die mijn lichaam vormt,

luisterend naar

het ruisen van de zee

Met één oog spied ik

naar de vrolijke, fitte

ijsjeslikkende dijkgangers,

het andere

houdt ik

-gezegend-

gesloten

02-01-11

Schemering

Als het schemert

in mijn leven

en ik niet weet

of licht of donker

wint of minstens

schakeringen waagt,

Houd me dan

in de warmte

van je aandacht,

in de cirkel

van je gedachten,

in de omarming

van je milde zorgen

en kus me

‘slaapzacht’

naar morgen toe

16-07-10

Spent

I'm calling it a day.

ik denk niet dat ik de eerstkomende tijd nog iets te betekenen heb op literair vlak.

Het is mooi geweest.

Dankjewel aan trouwe en toevallige lezers

20:17 Gepost door Blink Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |

19-05-10

drijvend

800px-Girl_with_styrofoam_swimming_board

Wat me drijvend houdt

het friszoete doen en voelen

veraf proeven in woorden

het delen in zijn en beleven

dromen en weer

proberen

05-04-10

d

gedragen voel ik

me, veilig, zeker

en zwemmend

spartel proestend

kom ik vooruit

Maar zonder zou ik

geloven reddeloos

verloren te zijn

uitverkoren voor

dieptekrachten.

Hoe klein en weinig

ook, mijn nood is

mijn hoop ooit

zonder en zeker te zijn.

18-03-10

Scheur

dry_ground_1

rauw

scheurt mijn buik

krimpend ineen

alsof mijn totale oppervlak

de verzeggenende hitte

niet kan ontlopen

en lijdzaam gebiedt

spaar mij alsjeblief

niet zonder rimpels

maar met vruchtbaar

herstel mogelijk

12-03-10

De Omhelzing

Als bloemblaadjes

van een rozenknop

omsluiten ze elkaar.

Met fluwelen dichtheid

viseren ze

hun gemeenschappelijke

kern, met

stuifmeelpoeder

dat klaarligt

om de vrije lucht

te veroveren.

05-03-10

Moe

.
Voorbij nat en uit

droog je tranenmoe op

Snikloos stil

verbijt je lip verdriet

dat niet

dat nooit lijkt

op te houden

in je zorgenvolhoofd

Uitgehold verblijf

je oeverloos,

ademend bestaan.

(listen to the music)

26-02-10

het K-woord

Onbegrijpelijk als niet te vertalen

graaft zich pijn in woorden die enkel

Latijns klinken en geuren

naar bang zijn

Zo ongewoon plots

dat zelfs ouders

en niemand

weten en zeker

verdraait licht

dat weinig te schijnen

heeft en belooft

aan zelfs meisjes

in roze.

18-02-10

Roze

kleverige handjes

schilderen met gemeende ernst

als grote vingers op kleine nageltjes

zorgvuldig mooi

wiebelt tevreden

draait in het rond om snel te drogen

meisje-lief is roze-groot

photo by Rick Cumming

12-02-10

Koude

weather-picture-photo-mist-rain-RedDeath

Druimelig verdraagt

dit tweespan

de kouwe kleumte.

Maken voort

op geslepen

straatse stenen

om binnen

te komen

te voelen

ontspannen

onstnappen

aan het grijs

vorstig bestaan.

07-02-10

Traliestranen en waterlanders

Waterlanders bevrijden mij

van traliestranen

Buiten zichzelf druppend

verdriet, langs

lange teugen weinig adem

30-01-10

Mindful girl

Als het vanbinnen

raast, doorboomt

en maalt

hang ik mijn blik

aan de wijzers

van de klok,

hoor

het monotone alledaagse

tijdig getik.

Of ik ruik de lucht

en zie hoe de glans

van een plas

cirkelende kleuren

worden door een wolkje

regendruppels.

Ik laat m'n stormige

aandacht buiten

als een hond

die nodig moet.

23-01-10

memories

a thousand

wings flutter

silver to dust

dust to silver

like butterflies

I love them

untouchable,

keen to keep them

from my every want

and thus

give them life
.

forever.

15-01-10

herinneringen

duizend vleugels

vlinderen stof

tot zilver

dragen beelden

onaanraakbaar nabij

ik kijk ze na

met lede ogen

en geef ze

levenslang

vrij.

09-01-10

Gisteren

gisteren

plant zich voort

in loze leegte
.

vraagt om

vacüum verpakt

een uiterste

houdbaarheidsdatum

maar weet

dat die nooit

zal verstrijken.

03-01-10

My summerday

As beautiful

as a summersday

you are,

goldhaired as light

as ripe crisp corn,

smiling away the heat

as a breeze does.

As undoubtful sing

your eyes as the

longest hours of

clear blue sky,

Your words

as sure and fresh

as a tickling blanket

of grass. Restful

as much as enthralling.

my senses:

festooning

lively awakeness.

10-11-09

de tuimeling

de tuimeling

bolt dik en zuiverend

rond en zomert

verder mijn

buik te buiten

niets minder dan

nooit verwacht

kriebelt me wakker,

krult me open,

zoals de hemel kon

vermoeden.

Zo en zoveel.

stem

fijne adem

trilt

uit het diepste

van mijn longen

draagt woorden

zorgvuldig ontloken

kiest ruimte

en het rijpe zingen

23-10-09

Het had gekund nochtans. Maar het was niet gebeurd. En met dit alles in haar hoofd, bleef ze de rode suikerboon doen walsen in haar mond van links naar rechts en terug. Misschien voelde haar suikerstroperige verlangen als een harde noot in hun luchtig leven. Ze zou het nooit weten waarom Steven. Waarom niet. En waarom wél met Elisa.

Ze keek met een glimlach –met lichtroze gekleurde tanden van de kleurstof- neer op het kleine levende bundeltje. Het droeg haar witte pakje met kersenmotief. Het rimpelde zijn neusje alsof het iets anders rook dan zijn eigen geurig gepoederde huid en keek met ogen die nog niet wisten waarop ze te richten, langs haar heen. Trekjes van Elisa of Steven kon ze er nog niet in herkennen. Wél van haar overtuigingskracht en zijn onverwachtse vadergevoel.

Of wat er voor moest doorgaan. Al sinds de lange zomers aan zee, wilde ze een bikini aan. De grote zonnebril van ma. En een pop aan haar borst. Ze was nauwelijks vijf en smeerde frambozenjam op haar mond voor rode lippen. Ze had het al snel geprobeerd met die kleine jongen uit de buurt en probeerde elke dag te voelen hoe haar rok begon te spannen. Niet dus.

Het meisjescollege had een zuiverend effect op haar. Hoewel er geen nonnen te bespeuren vielen, leek de zwart-wit betegelde kloostervloer een katholieke invloed op haar uit te oefenen. In de week was wiskunde haar hoofdzorg. Maar op zaterdagmiddag genoot ze met zoet genoegen van het roeren in de warme vanillepudding met een oppaskindje op haar arm. Ze studeerde af en koos voor verpleegkunde. Daarna spande de twijfel zich als een rafelende trui uit tussen pediatrie of vroedkunde. Hoe het ook zij, ze was gelukkig.

Of dat dacht ze toch, tot ze hun kind in haar armen hield, inclusief verdacht warme luier. Ze nam nog een witte boon en zoog die smeltzacht tegen haar verhemelte om de pit vervolgens genadeloos door te bijten.

25-08-09

Levend rood

wees mij levend
rood nabij
in warme wangen
en handen vrij

zoet van genoegen
blijf ik je vleiend
genegen, kreeg
en keek en heeg

en zweeg om
de diepte te
verbinden zacht
en wollig, een dag

09-07-09

met ingehouden adem

.
.
.
.
.
.
.
.
.
Met ingehouden adem

kun je niet zuchten,

ontladen verlossen

of opladen.

Of hoe vermoeiend

het is niet te bloeien.

Niet in tere woorden

gewikkeld te kunnen

groeien of geven,

leven te weten.

Geen stem voor

klank of ruis.

19-06-09

vergeten

JellyBeans5002

is niet enkel

de boeken toe,

het dwaze niet

weten te rekenen

of al wat toen

en vroeger was

maar ook

de holle ogen,

kleine longen.

ziek en niet weten

hoe buiten ruikt

of ook

het zijn en zien

maar niet voelen

wat kleur en zuur en zoet

met je doet.

23-05-09

de rekening

Ze keek Dann zijdelings aan en bracht de kop koffie naar haar lippen. Het was moeilijk in te schatten hoe oud de man was. Begin 30? Tegen de 40? Ze wilde het hem niet rechtuit vragen. Het was haar eerste afspraakje in maanden. Ze had zich voorgenomen niet kieskeurig te zijn, de jongen te minste een kans te geven.

De koffie was te zoet. Uit zenuwachtige verstrooidheid had ze er de erbij geserveerde suikerklontjes door geroerd. Ze dronk trouwens enkel koffie omdat hij die besteld had. Half vijf was ook zo'n onbeslist uur wat drank betrof. Bestelde je al een aperitief of kon koffie nog net? Op de rand van het kopje tekende zich een rood patroon af in de vorm van haar onderlip, ze veegde het onnadenkend met haar duim af en wist toen niet waar gebleven met zo'n lipstickvinger.

Hij klapte zijn mobieltje dicht en richte zich terug tot haar. "Sorry, business." Het fijn blauw gestreepte hemd paste uitstekend bij zijn zwarte pak en functie als financial adviser. Ze had er zelf ook een Engelse term tegenaan gegooid, project consultant. Ze hadden een tijdje over het werk gepraat maar de manier waarop hij ontspannen in zijn stoel leunde, nodigde haar al snel uit tot dromerij en vrije associatie. Hoe hij 's avonds slechts bij het vallen van de avond in zijn loft op de bovenste verdieping thuiskomt, een fles rode wijn opent, een lasagne in de oven zet, het schuifraam naar zijn teakhouten terras opent en een wit linnen hemd aantrekt. Zo anders dan Lucas.

Ze bestelden cognac en hij vertelde over z'n ruime appartement aan de franse rivièra waar hij liefst in maart vertoeft het ochtendlicht in de lente is zo mooi en z'n weimaraner Olivia houdt van de milde temperatuur voor haar middagwandeling. Haar natuurlijke eerlijkheid gebood om haar eigen reisfavoriet ernaast te plaatsen: wandeltochten in de Schotse highlands. Ze hield van het kille grillige reliëf, de donkere wolken tegen de granietgrijze rotsen, de eindeloos voor zich uitslingerende kiezelpaden en hoe fijne bloemsoorten zich er schrapzetten tegen de schurende wind. Ze zou het niet willen ruilen voor de passieve hitte van een strandstoel.

Hij heeft er zelfs zijn solex staan om langs de lavendelvelden te rijden. Ze stelde zijn eerbied voor het plaastselijke vervoersmiddel op prijs, hoewel de matige snelheid, overeenkomstig het tempo van Olivia, wellicht de doorslag gaf. Enthousiast ging hij verder over het jaarlijkse operafestival in Orange waar hij steeds naar afzakt en hij vroeg zelfs vrijuit of ze een favoriete aria kon noemen. Ze peinigde haar hoofd, liet nog snel 'Mozart' vallen en zocht toen toevlucht in haar glas sprankelend water. Wat haar betrof mocht hij het bij 3 drankjes laten en wilde ze wel de rekening delen maar hij stond erop om te trakteren.

Hij liep haar naar haar auto en zwaaide tot ze de straat op reed. Toen klapte hij zijn mobieltje open. "Beet. Ja, zeker. You're welcome. Ciao." Aan de andere kant van de lijn verbrak Lucas glimlachend de verbinding.

18-05-09

Facebook

secret

source: postsecret

Sinds ik aangesloten ben bij Facebook -dat is voor mij als de telefoon opnemen als hij rinkelt dus ik stelde het zolang mogelijk uit maar werd uiteindelijk haast paars van nieuwsgierigheid wat er allemaal op die site te lezen en te zien valt- viert mijn kijklustigheid zijn geboortefeest. Complete persoonlijke evoluties kun je erin aflezen, door de kilo's en kapsels heen, tot stijl- en relatieveranderingen en gezinsuitbreiding.

Metamorfoses ook. Waar is die slungelige meid met het spitse muis-gezicht gebleven, denk ik als ik de elegante jongevrouw in volle gallop zie. En het jongensachtige pukkelhoofd met afgeknabbeld strohaar heeft zich ontpopt tot een damesuiterlijk met verfijnde gezichtstrekken, glad kapsel en een teint om jaloers op te zijn.

Dan zijn er nog de globetrotters die trots paraderen op de meest afgelegen, gedurfde, primitieve of sjike locaties. Je toewuiven vanuit een hangmat inclusief cocktail. Een enkel is zelfs geëmigreerd naar arabische contrijen en zont vrijelijk op haar nieuwe zanderige thuisbasis.

Toegegeven, ik word groen van verbazing met een ranzig randje jaloezie. Misschien had ik het allemaal liever niet geweten. Of ik moet mezelf in vraag stellen. Loopt mijn evolutie lichtjaren achter? Waar blijven mijn vrolijke foto's?

Gelukkig is er nog deze anonieme plek waar ik mezelf kan uitvinden.

15-05-09

Beeld zkt verhaal

Of verhaal zoekt beeld. Everything is a story.

http://everythingisastory.net/

12-05-09

Brief aan mn muze

Ik mis je.

Weet je dat?

Ik vraag me af wat ik gedaan heb om je zo ver weg te jagen. Ben ik ongeduldig met je geweest? Arrogant? Ondankbaar? Je had de gewoonte ontdekt om me te overspoelen, week na week. Als een bad op zaterdag. Ik was het gewoon geworden, dat je er was, zoals de spinnen in de hoeken van mijn kamer...

Néé niet beginnen huilen! Zo bedoelde ik het niet! Wacht es, ik formuleer het anders.

Ik mis de kleuren van je woorden, zoals ze spontaan groeiden als bloemen. En hoe ik ze maar te plukken had.

Wil je misschien terugkomen? Zal ik mn agenda erbij nemen? Ja, het past voor mij elke dag. Je kiest maar. Op regen hoef je niet te wachten, ik besproei je desnoods. En ja de waterrekening is voor mij, maak je geen zorgen.

Als je maar komt.

Ik kijk naar je uit.

Liefs,

Blink-zonder-bling

21-03-09

Vertwijfeling (2)

beademt me

als noodlottige

niet-redder

voelt

mijn tranen

naderen

en geeft ze water

zendt mij

dobberen,

oeverloos hier

vandaan.

18-03-09

Vertwijfeling

neemt plaats in

mijn slaapkamer

Niet sluiperig

in een hoekje

maar

Het grote bed,

de kleerkast,

de wastafel, als het kan

Bedampt het raam

speelt even met

mijn gedachten

en bemest ze dan

als kamerplanten.

Een schrijfster wanna-be sprokkelt woorden, ontdekkend tikkend, kleurrijk en broos als een zeepbel.

Archief

Categorieën

Tis the good reader that makes the good book.

Easy reading is hard writing.