10-09-08

Maria Carla Genova IV

Het leek eerst op een blackout. Ze zal nooit vergeten bij welke scène het gebeurde. Ze had wel vaker zenuwen maar deze keer was het anders. De tekst zat klaar in haar hoofd, helder en duidelijk. Maar ze kreeg geen woord meer over haar lippen. Geen enkele klank zelfs. De zilte lucht leek ineens haar neusgaten benauwend te vullen en uitademen leek zwaar. Zo zonder aanleiding was ze geblokkeerd. Ze had na een week de neus- keel- en oorarts opgezocht die niets kon vinden, haar rust voorschreef en doorverwees naar een stempedagoge. Belachelijk, alsof ze opnieuw moest leren spreken. Als actrice nota bene! Ze had het 5 sessies volgehouden maar had toen de deur achter zich dicht getrokken. Terug bij de dokter raadde die een beurt bij de psychiater aan. Het was de enige dag waarop ze de zee ingegaan was. Ze had de moeite niet gedaan om een badpak aan te trekken. Het was nacht, ze droeg een djellaba en er was niemand te zien. Ze dreef op haar rug en gilde naar de sterren. Dat ze verdorie toch stem had, waarom dan niet op de momenten waarop ze die het hardst nodig had? Maar het leek haar onnodig en ronduit overdreven om daarvoor op de sofa te gaan liggen. Het probleem zou wel zichzelf oplossen. Het was toch ook vanzelf gekomen?

12:45 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Knappe schrijfstijl, Blink! Waar het verhaal ook naartoe gaat, de passages zijn boeiend

Gepost door: Willy | 10-09-08

fijn dat je er weer bij bent met je lieve commentaren!

Gepost door: Blink | 16-09-08

De commentaren zijn gesloten.