29-10-08

Doodgezwegen

Ze kijkt me zwart aan
vanonder wimpers
geladen met vermoeidheid.
Zet haar kraag
opstandig rechtop.
Nee ze wil niet spreken
tot ze de woorden
op tafel spuwt
bang van zichzelf
dat ze dit zegt,
zwijgt geschrokken
en trekt zich terug
achter gesloten ogen
die altijd zien
wat nooit meer weggaat.
img165801_nadia_sammet

21:15 Gepost door Blink in Pluimpjes van een veer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Rebellerende poem met berustende ondertoon. Of hoe twee elkaar tegensprekende emoties perfect hun plaats verwerven.
Mooie authentieke reflectie en sprekende foto...
ik vind het super hoe je die boodschappen ingehouden hun plaats toekent.

Gepost door: Knabbelaar | 30-10-08

Een reactie die ik herlas en herlas... dankjewel mijn lieve waardevolle lezer!

Gepost door: Blink | 30-10-08

De herschepping van een foto door poëtische belichaming ervan. 'tot ze de woorden op tafel spuwt' is een metafoor die het onzegbare bevrijdt. Bijzonder knap, Blink!

Gepost door: Willy | 30-10-08

De commentaren zijn gesloten.