23-05-09

de rekening

 

Ze keek Dann zijdelings aan en bracht de kop koffie naar haar lippen. Het was moeilijk in te schatten hoe oud de man was. Begin 30? Tegen de 40? Ze wilde het hem niet rechtuit vragen. Het was haar eerste afspraakje in maanden. Ze had zich voorgenomen niet kieskeurig te zijn, de jongen te minste een kans te geven.

De koffie was te zoet. Uit zenuwachtige verstrooidheid had ze er de erbij geserveerde suikerklontjes door geroerd. Ze dronk trouwens enkel koffie omdat hij die besteld had. Half vijf was ook zo'n onbeslist uur wat drank betrof. Bestelde je al een aperitief of kon koffie nog net? Op de rand van het kopje tekende zich een rood patroon af in de vorm van haar onderlip, ze veegde het onnadenkend met haar duim af en wist toen niet waar gebleven met zo'n lipstickvinger.

Hij klapte zijn mobieltje dicht en richte zich terug tot haar. "Sorry, business." Het fijn blauw gestreepte hemd paste uitstekend bij zijn zwarte pak en functie als financial adviser. Ze had er zelf ook een Engelse term tegenaan gegooid, project consultant. Ze hadden een tijdje over het werk gepraat maar de manier waarop hij ontspannen in zijn stoel leunde, nodigde haar al snel uit tot dromerij en vrije associatie. Hoe hij 's avonds slechts bij het vallen van de avond in zijn loft op de bovenste verdieping thuiskomt, een fles rode wijn opent, een lasagne in de oven zet, het schuifraam naar zijn teakhouten terras opent en een wit linnen hemd aantrekt. Zo anders dan Lucas.

Ze bestelden cognac en hij vertelde over z'n ruime appartement aan de franse rivièra waar hij liefst in maart vertoeft het ochtendlicht in de lente is zo mooi en z'n weimaraner Olivia houdt van de milde temperatuur voor haar middagwandeling. Haar natuurlijke eerlijkheid gebood om haar eigen reisfavoriet ernaast te plaatsen: wandeltochten in de Schotse highlands. Ze hield van het kille grillige reliëf, de donkere wolken tegen de granietgrijze rotsen, de eindeloos voor zich uitslingerende kiezelpaden en hoe fijne bloemsoorten zich er schrapzetten tegen de schurende wind. Ze zou het niet willen ruilen voor de passieve hitte van een strandstoel.

Hij heeft er zelfs zijn solex staan om langs de lavendelvelden te rijden. Ze stelde zijn eerbied voor het plaastselijke vervoersmiddel op prijs, hoewel de matige snelheid, overeenkomstig het tempo van Olivia, wellicht de doorslag gaf. Enthousiast ging hij verder over het jaarlijkse operafestival in Orange waar hij steeds naar afzakt en hij vroeg zelfs vrijuit of ze een favoriete aria kon noemen. Ze peinigde haar hoofd, liet nog snel 'Mozart' vallen en zocht toen toevlucht in haar glas sprankelend water. Wat haar betrof mocht hij het bij 3 drankjes laten en wilde ze wel de rekening delen maar hij stond erop om te trakteren.

Hij liep haar naar haar auto en zwaaide tot ze de straat op reed. Toen klapte hij zijn mobieltje open. "Beet. Ja, zeker. You're welcome. Ciao." Aan de andere kant van de lijn verbrak Lucas glimlachend de verbinding.

19:37 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

een bli(n)k achter de schermen it is publisssshed! Zeer benieuwd of er reacties komen en werd toch wat onzeker toen ik zag dat de andere verhalen vooral geschreven worden door echte columnisten :-S. Maar ik geef mezelf wat krediet - ik ben nog aan het opwarmen.

Mijn idee was dus om de evolutie van de date te schetsen aan de hand van de drankenkeuze. Van de zakelijke koffie, tot een gemoedelijke cognac en fris-rationeel spuiwater. In de imitatie van haar drankkeuze schuilt ook haar onzekerheid op datevlak, het willen behagen. Maar toch blijft ze trouw aan haarzelf dankzij haar eerlijke natuur. En met de plot kan het nog alle kanten op... het heet niet voor niets 'de rekening'.

I hope you enjoyed!

Gepost door: Blink | 25-05-09

De commentaren zijn gesloten.