25-10-12

chinees waterballet

images.jpg

Het begon met de foto van de Chinese schoolmeisjes die elk met een paraplu en schooltas het ondergelopen schoolplein oversteken op een rij stoelen. Ik ben altijd aangetrokken geweest tot de moesson, één lang warm vochtig regenseizoen. De foto moest mijn kamer in.

Of eigenlijk al veel eerder.

Vorig jaar kruiste mijn pad dit van de ingenieur met migratieplannen. China, bij God! Het ogenblikkelijk onbegrip bleef onderhuids broeien tot nieuwsgierigheid die ik eerst niet wilde toegeven, waardoor de onbewuste indrukken zich aan elkaar haakten: de toevallige dvd, de lievelingsloempia, Lucy Chang en Vranckx. De gelukskoekjes in de knisperige gouden pakjes, zelfs Al Jazeera English en de Standaard, allemaal doen ze hun best om aan mijn Aziatisch seizoen bij te dragen. Voorlopig geen lampionnen en draken in mn interieur, wel tijgerbalsem en een schattig authentiek cassetje Maleisische muziek, het geschiedenisboek van de papa en de kookboeken van de mama. Verder volg ik de avonturen van de oude klasgenoot die enkele weken door Japan trekt, plan een bezoekje naar Sun Wah en verlies mijn ster Kim Yuna niet uit ’t oog.

Temidden de golf exotische ervaringen, sijpelt realisme binnen. Het gevolg van de 1 kind-politiek in China is dat vrijwel niemand broers, zussen, tantes en nonkels heeft. Is dit gebrek aan netwerk geen zwakte in een groeiend economisch systeem waarbij de grootste migratie uit de geschiedenis (namelijk die van platteland naar stad) plaatsvindt? Ik moet meer lezen, zet een blikje lycheesap fris en plan een volgende docu-avond.  

15:56 Gepost door Blink in Archief | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.