23-10-09

in rood en wit

 fit-400x320

Het had gekund nochtans. Maar het was niet gebeurd. En met dit alles in haar hoofd, bleef ze de rode suikerboon doen walsen in haar mond van links naar rechts en terug. Misschien voelde haar suikerstroperige verlangen als een harde noot in hun luchtig leven. Ze zou het nooit weten waarom Steven. Waarom niet. En waarom wél met Elisa.

Ze keek met een glimlach –met lichtroze gekleurde tanden van de kleurstof- neer op het kleine levende bundeltje. Het droeg haar witte pakje met kersenmotief. Het rimpelde zijn neusje alsof het iets anders rook dan zijn eigen geurig gepoederde huid en keek met ogen die nog niet wisten waarop ze te richten, langs haar heen. Trekjes van Elisa of Steven kon ze er nog niet in herkennen. Wél van haar overtuigingskracht en zijn onverwachtse vadergevoel.

Of wat er voor moest doorgaan. Al sinds de lange zomers aan zee, wilde ze een bikini aan. De grote zonnebril van ma. En een pop aan haar borst. Ze was nauwelijks vijf en smeerde frambozenjam op haar mond voor rode lippen. Ze had het al snel geprobeerd met die kleine jongen uit de buurt en probeerde elke dag te voelen hoe haar rok begon te spannen. Niet dus.

Het meisjescollege had een zuiverend effect op haar. Hoewel er geen nonnen te bespeuren vielen, leek de zwart-wit betegelde kloostervloer een katholieke invloed op haar uit te oefenen. In de week was wiskunde haar hoofdzorg. Maar op zaterdagmiddag genoot ze met zoet genoegen van het roeren in de warme vanillepudding met een oppaskindje op haar arm. Ze studeerde af en koos voor verpleegkunde. Daarna spande de twijfel zich als een rafelende trui uit tussen pediatrie of vroedkunde. Hoe het ook zij, ze was gelukkig.

 Of dat dacht ze toch, tot ze hun kind in haar armen hield, inclusief verdacht warme luier. Ze nam nog een witte boon en zoog die smeltzacht tegen haar verhemelte om de pit vervolgens genadeloos door te bijten.

14:17 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-05-09

de rekening

 

Ze keek Dann zijdelings aan en bracht de kop koffie naar haar lippen. Het was moeilijk in te schatten hoe oud de man was. Begin 30? Tegen de 40? Ze wilde het hem niet rechtuit vragen. Het was haar eerste afspraakje in maanden. Ze had zich voorgenomen niet kieskeurig te zijn, de jongen te minste een kans te geven.

De koffie was te zoet. Uit zenuwachtige verstrooidheid had ze er de erbij geserveerde suikerklontjes door geroerd. Ze dronk trouwens enkel koffie omdat hij die besteld had. Half vijf was ook zo'n onbeslist uur wat drank betrof. Bestelde je al een aperitief of kon koffie nog net? Op de rand van het kopje tekende zich een rood patroon af in de vorm van haar onderlip, ze veegde het onnadenkend met haar duim af en wist toen niet waar gebleven met zo'n lipstickvinger.

Hij klapte zijn mobieltje dicht en richte zich terug tot haar. "Sorry, business." Het fijn blauw gestreepte hemd paste uitstekend bij zijn zwarte pak en functie als financial adviser. Ze had er zelf ook een Engelse term tegenaan gegooid, project consultant. Ze hadden een tijdje over het werk gepraat maar de manier waarop hij ontspannen in zijn stoel leunde, nodigde haar al snel uit tot dromerij en vrije associatie. Hoe hij 's avonds slechts bij het vallen van de avond in zijn loft op de bovenste verdieping thuiskomt, een fles rode wijn opent, een lasagne in de oven zet, het schuifraam naar zijn teakhouten terras opent en een wit linnen hemd aantrekt. Zo anders dan Lucas.

Ze bestelden cognac en hij vertelde over z'n ruime appartement aan de franse rivièra waar hij liefst in maart vertoeft het ochtendlicht in de lente is zo mooi en z'n weimaraner Olivia houdt van de milde temperatuur voor haar middagwandeling. Haar natuurlijke eerlijkheid gebood om haar eigen reisfavoriet ernaast te plaatsen: wandeltochten in de Schotse highlands. Ze hield van het kille grillige reliëf, de donkere wolken tegen de granietgrijze rotsen, de eindeloos voor zich uitslingerende kiezelpaden en hoe fijne bloemsoorten zich er schrapzetten tegen de schurende wind. Ze zou het niet willen ruilen voor de passieve hitte van een strandstoel.

Hij heeft er zelfs zijn solex staan om langs de lavendelvelden te rijden. Ze stelde zijn eerbied voor het plaastselijke vervoersmiddel op prijs, hoewel de matige snelheid, overeenkomstig het tempo van Olivia, wellicht de doorslag gaf. Enthousiast ging hij verder over het jaarlijkse operafestival in Orange waar hij steeds naar afzakt en hij vroeg zelfs vrijuit of ze een favoriete aria kon noemen. Ze peinigde haar hoofd, liet nog snel 'Mozart' vallen en zocht toen toevlucht in haar glas sprankelend water. Wat haar betrof mocht hij het bij 3 drankjes laten en wilde ze wel de rekening delen maar hij stond erop om te trakteren.

Hij liep haar naar haar auto en zwaaide tot ze de straat op reed. Toen klapte hij zijn mobieltje open. "Beet. Ja, zeker. You're welcome. Ciao." Aan de andere kant van de lijn verbrak Lucas glimlachend de verbinding.

19:37 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-11-08

Maria Carla verhuist!

Voortaan kun je voor mijn (persoonlijk teerbeminde) proza terecht op http://verhalentuin.skynetblogs.be/, 'n kleurrijke blog die mijn personnages met open armen ontvangt. De bedoeling is dat je gemakkelijk de vorige stukjes kunt herlezen en ik ongestoord kan dichten en tegelijk verhalen schrijven. Met andere woorden, geen of of meer, maar een rijkelijke en én!!

Maria Carla Genova nam de breedgerande zonnebril van haar neus en ... http://verhalentuin.skynetblogs.be/post/6458503/maria-car... 

19:45 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-11-08

Maria Carla Genova XVI

Die avond besloot ze na het diner, dat ze genoeg gezien had van het stoffige drukke Tunis. Ze wilde een milder klimaat opzoeken, Noordwaarts dus. Ze had gelezen over het bosrijke Kaap Bon.

17:01 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-09-08

Maria Carla Genova IV

Het leek eerst op een blackout. Ze zal nooit vergeten bij welke scène het gebeurde. Ze had wel vaker zenuwen maar deze keer was het anders. De tekst zat klaar in haar hoofd, helder en duidelijk. Maar ze kreeg geen woord meer over haar lippen. Geen enkele klank zelfs. De zilte lucht leek ineens haar neusgaten benauwend te vullen en uitademen leek zwaar. Zo zonder aanleiding was ze geblokkeerd. Ze had na een week de neus- keel- en oorarts opgezocht die niets kon vinden, haar rust voorschreef en doorverwees naar een stempedagoge. Belachelijk, alsof ze opnieuw moest leren spreken. Als actrice nota bene! Ze had het 5 sessies volgehouden maar had toen de deur achter zich dicht getrokken. Terug bij de dokter raadde die een beurt bij de psychiater aan. Het was de enige dag waarop ze de zee ingegaan was. Ze had de moeite niet gedaan om een badpak aan te trekken. Het was nacht, ze droeg een djellaba en er was niemand te zien. Ze dreef op haar rug en gilde naar de sterren. Dat ze verdorie toch stem had, waarom dan niet op de momenten waarop ze die het hardst nodig had? Maar het leek haar onnodig en ronduit overdreven om daarvoor op de sofa te gaan liggen. Het probleem zou wel zichzelf oplossen. Het was toch ook vanzelf gekomen?

12:45 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-09-08

Maria Carla Genova III

Ze was niet meteen naar de dokter gegaan. Ze had net een verkoudheid gehad. Op zich was dit al vreemd in het zomerseizoen. Maar Tony had haar verzekerd dat dit wel vaker voorkwam als de stembanden oververmoeid zijn. Ze nam een weekend rust. Geen alcohol en late avonden. Wel warme dranken en extra zonnebaden. Na 3 weken had de regisseur onheilspellend zijn keel geschraapt voor hij haar aansprak. Dat ze op deze manier niet verder konden. Dat er iemand anders klaar stond om in te vallen. Of ze niet beter voor een langere tijd rust kon nemen. Ze had niet geweten wat er tegenin te brengen. Hoewel ze aan wal stonden, voelde het alsof haar zeebenen terugkeerden. Had ze nu al die misselijkheid doorstaan voor niets! was haar eerste reactie. Maar ze werd pas echt draaiierig toen ze haar gerief op de boot verzamelde, naar het hotel liep en zich voelde als een gevallen ster. Zou dit het einde van haar carrière betekenen?

19:02 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-09-08

Maria Carla Genova II

Ze stond op uit de lauwe luwte van de namiddagwarmte die zelfs onder de parasol versuffend werkte, en liep het groteske hotel binnen. Op de veertiende verdieping haalde ze haar keycard boven en glipte de geairconditionde kamer binnen. Ze schoot haar hieltjes uit en voelde de zalige dikte van het vast tapijt onder haar voeten. Het speet haar eens te meer dat ze toch voor parket gekozen hadden in hun villa in Californië. Ze ging vermoeid op bed liggen, zette het telefoontoestel op haar buik en draaide Richard's nummer. "Hi sweetheart! How are you doin'?" Ze praatte over het weer, de hittegolf die aanhield, het fenomenale dessert dat ze gisteren gegeten had en hij over zijn eindeloze vergaderingen en moeilijke klanten. En of ze nou al verbetering boekte. Ze legde haar hand over het onderste deel van de hoorn zodat hij haar zucht niet zou horen en zei "No, the doctor said it would take time." Dan neem je die maar, was zijn simpele anwoord. Zo zag zij het niet, maar dat kon ze duidelijk niet bij hem kwijt. Ze legde neer en wenste dat Olivia hier bij haar was. Zij zou vast wel ander advies geven dan 'vermaak je es goed vanavond, ga naar het theater, een film, concert,...' Ze stond op en haalde een klein flesje uit de minibar. Deze keer wél met ijsblokjes graag.

13:58 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-09-08

Maria Carla Genova I

Toen ze Nice met de taxi vanaf de luchthaven binnengereden was, kwam de stad haar bekend voor. Maar ze had dan ook al zo veel verschillende zuiderse steden gezien, dat ze ze zich niet allemaal heel precies meer kon herinneren. In zowel Noord- als Zuid-Amerika was ze een veelgevraagde actrice, maar ook in Frankrijk, Italië en Spanje, wat wellicht met haar onberispelijke Germaanse talenkunde en zuiderse trekken te maken had. Zelf was ze afkomstig van Malta. Nooit had ze gedacht dat haar afkomst haar aan succes in de filmwereld zou helpen.

14:12 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-09-08

Maria Carla Genova

Maria Carla Genova nam de breedgerande zonnebril van haar neus en focuste op de witte stip wat verder op de promenade. In de felle middagzon leek de man zelf licht af te geven. Het zou heel goed haar tennisleraar kunnen zijn. Ze nam haar krant en plooide die open op een willekeurige pagina -ze was al 3 weken niet meer naar de les gegaan- toen de keurige ober aan haar tafel halt hield en haar drankje serveerde, een echte thé glacé. Ze kon aan het glanzend voorhoofd van de ober zien dat hij werken in maatpak in dit weer ook maar niets vond en ze voorzag hem van een aanzienelijke fooi. Zelf had ze een luchtige turkoise djellabablouse aangetrokken met witte kniebroek en een gulden gevlochten riem om haar taille te accentueren. Hoewel begin 40, mocht ze er best wel nog zijn, wist ze. Ze hield er zich dan ook aan om er steeds zo goed mogelijk uit te zien, met verzorgde nagels en geëpileerde wenkbrauwen. Eerst had haar werk dit geïmpliceerd, maar uiteindelijk was het bij haar gaan passen, net als alle andere gewoonten die 'het werk' met zich meebracht. Ze viste het ijsblokje uit haar glas en nam zich voor niet meer aan het werk te denken. Ze moest zich vooral zien te ontspannen deze week, had Richard haar gezegd. Niet voor niets had hij haar verblijf in het prestigieuze hotel op de Promenade des Anglais met 3 weken verlengd.

13:19 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-05-08

Nina (14)

De felle lichten deden pijn aan haar ogen toen ze Géraldine probeerde te volgen in de mensenmassa. Nina voelde de vibes aanlokkkelijk trillen in haar aderen maar moest even aanpassen aan de overgang van het huiselijk feestje naar de dancing. Zo even na twaalven had ze zich op Geenie's feestje verontschuldigd. Géraldine had haar aan de ingang staan opwachten, ze liep heen en weer om haar blote benen warm te houden en trok aan haar sigaret. Met haar felroze haren die paars leken in de blauwe verlichting aan de ingang, kon ze haar jeugdvriendin van ver herkennen. Je zou kunnen zeggen: Géraldine was nog geen haar veranderd... op haarkleur na. Maar ze was nog net zo'n fuifbeest als toen ze in Nina's klas kwam te zitten halfweg 't middelbaar. Je was weg van haar wilde temperament of je moest er niet van weten. Nina behoorde tot de eerste groep, maar was pas in Géraldine's smaak gevallen toen ze voor een maand geschorst werd uit de sportles. Sindsdien gingen ze samen uit, ook al waren hun levens en interesses niet bepaald gelijklopend te noemen. Op de dansvloer maakt het niet uit, als je maar kunt dansen en drinken, zegt Géraldine dan. Maar die avond, leek dat haar niet best te lukken, aldus Géraldine, want na een uurtje greep ze Nina bij de arm en sleurde haar mee richting toiletten. Dat ze kennelijk nood had aan een oppepertje, schreeuwde ze boven de muziek uit, Nina glimlachten veelbetekend terug en schreeuwde 'graag!!'. Ter plaatse haalde ze haar spiegeltje boven en maakte 3 lijntjes, 1 voor Nina, 2 voor haar zelf. Ze haalden diep adem en keken elkaar verzaligd aan. Na een halfuurtje en een cuba libre draaide de muziek als golven warm water om haar heen, in kleuren en geuren genoot ze van de sensatie. Haar benen leken een eigen leven te leiden, en toen Géraldine haar op een platform trok dansten ze uitzinnig op pure adrenaline.

Ze had geen idee hoe laat het was toen ze thuiskwam. Ze wilde niet op de klok kijken. Ze hing haar kleren over de balustrade op het balkon om uit te waaien. Ze douchte snel, dronk 3 glazen melk en gaf over. Poetste haar tanden en trok het deken zo hoog mogelijk over haar hoofd hopend dat Stefan écht zo diep lag te slapen als het leek.

11:56 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-05-08

Nina (13)

Het was zaterdagavond. Nina probeerde de "smokey eyes" truc uit de Flair te kopiëren. Ze vond dat het goed paste bij het zilverkleurige losse haltertopje en haar donkere haarkleur. Stefan vond het indrukwekkend, een antwoord dat haar zeer tevreden stemde. Ze voelde zich even onwennig toen de deur openging en Geenie met een slinger rond zijn hals de deur opendeed en was opgelucht toen ze Lara in een hoekje zittend opmerkte. De kamer was sfeervol met gedempte lichten en de muziek was leuk maar de sfeer was er niet echt. Ze had Geenie al meerdere malen op zijn horloge zien blikken en hij was zelfs enkele keren komen vragen of ze nog niets van Britt gehoord hadden. Nee, maar als het bezoek nog aan de gang was, zou ze een vuurlinie vragen op zich af zien komen en zelfs geen tijd hebben om haar gsm tevoorschijn te halen. Geenie streek door zijn haar, zette de muziek stiller en bracht een slagroomtaart uit de keuken. Er volgde nog een schaal verse aardbeien, een fles champagne en doosjes chocladetruffels die hij her en der verspreidde.

Nina at net Lara's stuk op omdat die geen marsepein lusste, toen de sterren van de avond op het toneel verschenen. Britt zag rood en greep meteen een glas champagne. Ze deed blazend en puffend haar verhaal aan Geenie die enkel oog had voor Raj en haar uiteindelijk naar Nina en Lara wees. Die vonden de hele situatie hilarisch en probeerden empatisch te luisteren naar Britt's verzuchtingen. Helemaal comisch werd het toen Britt na haar 2de glas het Indisch-Engelse accent imiteerde. Even leek het of Britt boos ging worden toen Nina vroeg of ze er niet dacht om er haar weekendjob van te maken na zo'n succesverhaal. "Och God nee" en ze sloeg de rest van haar glas achterover.

14:45 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-04-08

Nina (12)

"Bingo" zei Lara, toen Geenie de volgende dag met een idee op de proppen kwam. Hij had Raj gevraagd of er in en rond het huis problemen waren. Het antwoord luidde dat de bijles van jongste dochter Shaksaya op woensdagnamiddag niet kon doorgaan omdat de lerares ziek was. De familie van Raj had steeds een degelijke educatie voor de kinderen vooropgesteld zodat ze zeker niet zouden achterlopen op hun klasgenootjes.

Op donderdagmorgen haastte Nina zich vroeger dan anders naar het kantoor om het verhaal van Britt te horen. Dat ze 2de klassersniveau wiskunde best wel moeilijk vond, gaf ze eerlijk toe en dat de thee niet te drinken viel. Ze vertelde ook dat ze bij het weggaan tegen de borst van moeder Preethi werd gedrukt die haar uitnodigde om zeker nog eens terug te komen, gewoon op de thee. "Klinkt goed" zei Nina, "maar je hebt toch wel Raj gezien?" O ja en ze had zich aan hun voorschriften gehouden: verlegen haar ogen opslaan en weinig contact zoeken, glimlachen en verder werken. Dat die aanpak zijn resultaat niet gemist had, bleek toen Britt in de middagpauze telefoon kreeg van Raj met de bevestiging dat moeder ingestemd had toen hij na haar bezoek voorstelde om haar zaterdag officieel op bezoek te vragen.

19:42 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-04-08

Nina (11)

"Britt kan toch voor partner spelen en dan komen ze samen naar je party?" De open monden waren een lichtjes wansmakelijk zicht, dus ze zette haar glas neer en bereidde zich voor op een golf kritiek, vooral dan van Britt die zich leek te verslikken in haar vegetarische hap. "Staat de familie open voor Westerse vrouwen?" ging Nina verder. "Wel ze dachten dat 'Geenie' een meisje was, maar wisten wel dat hij Belgisch was én hij, euh zij, mocht op bezoek!" redeneerde Lara. Nina betrapte haar vriendin op pretlichtjes in de ogen en voelde zich gesteund. Geenie bracht haar terug met de voeten op de aarde met een onweerlegbaar argument: "ze zoeken de meisjes zelf uit, uit goeie families, het is onmogelijk om je in dat netwerk in te werken... toch niet vóór zaterdag!" Als om Nina helemaal terug op aarde te trekken, voegde Britt er de meest logische repliek aan toe: "en waarom ik?". "Omdat je altijd zo vriendelijk en beleefd bent, dat komt zeker goed over" antwoorde Nina die een plagerige schop tegen haar scheenbeen kreeg. Ze richtte zich direct weer naar Geenie, Britt zou wel bijdraaien, als ze nu maar Britt in Raj's buurt konden krijgen want hij had een punt! "Kunnen ze niet toevallig kenismaken?" opperde Lara. "Met Raj? Weet je, ik denk dat we vooral op de familie moeten mikken, in de gratie van de moeder komen" bedacht Nina.

22:32 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-04-08

Nina (10)

Nina verdeelde de inhoud van het zakje vinaigrette over haar portie rauwkost. Het was maandagmiddag en dan koos ze resoluut voor een zuiveringslunch. Vanwege de weekendkilo die er mogelijks bijgekomen was. Het gespreksonderwerp aan tafel ging richting Geenie die binnenkort jarig was en een feestje organiseerde. De organisatie was geen probleem, Geenie wist van wanten op dat vlak. Maar hij zat al enkele dagen te malen over iets. Tijdens de happy hour vrijdag had Lara hem rechtuit gevraagd wat er zo overduidelijk op zijn lever lag. De uitnodiging voor zijn geliefde Raj. Na het beruchte familiebezoek was het contact uitgedoofd tot een nietszeggende sms-relatie, waaruit Geenie had kunnen opmaken dat Raj nu ineens aan een reeks potentiële huwelijkspartners werd voorgesteld. Beleefde indische meiden welteverstaan. Beiden waren er het hart van in en Geenie zag zijn verjaardagsparty dan ook als een soort afscheidsfeest. Als hij tenminste kon komen, want zijn agenda werd elke avond volgeboekt met ontmoetingen. Nina nam een slok fruitsap en probeerde daarbij niet op Lara's hongerstillende dagschotel te letten. Misschien was het de frisse fruitige lunch die haar grijze cellen kleurige ideeën gaf maar ze had het eruit gefloept voor ze het besefte...

20:34 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-01-08

Fantasie-training

gingerbread_cookiesOm het laatste weekend van de kerstvakantie met een vredige toon in te zetten, herinner ik jullie aan een vleugje magic Christmas. Ik noem het fantasietraining omdat dit nu eenmaal onontbeerlijke basismaterie is voor elke liefhebber van het geschreven woord...

Sara zat naast me aan tafel toen ik de spuitzak met glazuur vulde en heel voorzichtig witte hoopjes 'knoop' spoot. Ze had de lepel waarmee ik het deeg geroerd had afgelikt en zat nu met rode wangen van het wachten aan de warme oven, toe te kijken. De koekjes geurden heerlijk naar zoete kruiden. Volgens Sara roken ze naar kerstpakjes en sneeuwbalgevechten. Het was dan ook een jaarlijks ritueel geworden van mijn nichtje en mij. Ze hield vooral van het kneden. Dan stond ze op het houten trapje en zat ze tot haar ellebogen in de bloem. Nu ik de mannetjes afwerkte was het tijd om namen te verzinnen. Die dikkop daar was Georg en die lange magere Greeta. Het oneffen ventje was de kwajongen Roes, die gebruinde Claudia en die bleke Annabelle. En Sara vertelde... Over hoe Annabelle mooi viool kan spelen maar ze stiekem jaloers is van Claudia die van Italië komt waar ze met Kerst besneeuwde cake eten en taarstukken snoep. Dat Roes zegt dat ze er maar best niet te veel van gelooft, dat Claudia maar wat uit haar nek kletst. Maar haar broertje Roes vertelt ook niet altijd de volle waarheid dus vind ze dat ze ook niet naar hem moet luisteren. Ze trekt graag op met Claudia want die gaat net zo graag schaatsen als Annabelle. Dan trekken ze het meer op en draaien met z'n tweetjes pirouettes op het spiegelgladde ijs. Tot het begint te duisteren en Greeta hen binnenroept. Haar mama kan gelukkig de beste chocolademelk maken en die maakt ze maar al te graag voor Claudia en Annabelle. Intussen haakt ze mutsen en zingt kerstliederen want op zondag zingen ze allemaal in het koor tot hun keel er pijn van doet.

"Waarom tot hun keel er pijn van doet?" vraag ik aan Sara. Dan vertelt ze over het kerstoptreden op school, dat ze er zo'n hekel aan had om als schaapje in de stal te moeten zitten. 'Jozef' en 'Maria' maakten voortdurend ruzie met elkaar, de wol kriebelde en het hooi prikte door haar kousebroek in haar knieën. Haar vriendin Charlotte mocht wel in het koor zingen, maar die kreeg er keelpijn van, dus was dat eigenlijk ook niet zo leuk. Ik lach en geef haar een glas melk en een halfwarm knapperig kerstmannetje.   

 http://nl.youtube.com/watch?v=haK8Ef0Tl34

20:11 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-12-07

Kerstverhaal 3/3

naamloos4Ze herkende haar zus -natuurlijk- een warm stralend gezicht, bruine krullen en open armen, maar ze was veranderd. Niet alleen verouderd, maar gewoon anders, zonder te weten hoe. Ze straalde een weelderige charme uit die Nora zich niet kon herinneren. Ze nam Lianne's mantel aan, legde die op de zetel en bood aan om aan tafel te gaan zitten. Ze herschikte haar bestek en dacht hoe ze in godsnaam aan een gesprek moest beginnen terwijl er zoveel vragen door haar hoofd cirkelden dat haar mond er droog van werd. Hoe ze in Brussel terechtkwam, leek haar de meest aannemelijke eerste vraag. Lianne bleek op doorreis te zijn, van Parijs naar Brussel naar Londen. Ze had altijd al Europa's grootsteden willen bezoeken en de kersttijd leek haar zo perfect stemmig -en ook om te shoppen- voegde ze er gniffelend aan toe. Het was Nora niet ontgaan dat Lianne's mantel niet van het goedkoopste merk was en dat de kamer intussen rijkelijk naar parfum geurde. Of ze alleen op reis was? Nee manlief en dochters waren in het hotel gebleven. Morgen zouden ze samen Kerstdag vieren met een uitgebreid diner. Nora keek verrast. Dochters? Van 5 en van 3, schattige kindjes, zag ze op de foto's die Lianne uit haar handtas viste. Ja ze had het druk gehad met die 2 bengels de laatste jaren. Dus was ze maar thuis gebleven. Na haar aupairjaren had ze haar opleiding verpleegkunde afgemaakt in Canada en afgestudeerd als vroedvrouw. Werk dat ze met hart en ziel deed, zei ze, "maar daar zelf op die tafel liggen, dàt is wat anders!" lachte ze. Ze vertelde dat ze zoveel heimwee gehad had, dat die eerste jaren zo moeilijk waren om zich aan te passen en aanvaard te worden. Dat ze familie miste en dat ze uiteindelijk zo'n geluk gehad heeft om Robert tegen het lijf te lopen. En of zij nog niet de ware tegen het lijf gelopen was? informeerde Lianne. Nora sloeg haar ogen neer en ontkende. Ze moet toch wel ooit een relatie gehad hebben? drong Lianne aan. Nora glimlachte verontschuldigend zwijgend en stelde voor om te eten. Ze moest enkel nog de sneetjes brood weken en bakken en de appels even opwarmen. Ze verbeet het om zich te verontschuldigen om de eenvoudige maaltijd en te vragen waarom Lianne niet eerder gebeld had, en wenste haar smakelijk eten. Of ze zich herinnerde dat mama dit voor hen klaarmaakte als ze verdrietig waren of buikpijn hadden. Nora schrok een beetje van de vraag, eigenlijk had ze al die jaren met niemand meer over thuis gepraat. Van de ene herinnering tuimelden ze in de andere. En even leken ze weer heel gewoon 2 zussen die 's avonds aan de keukentafel zaten te babbelen.

Nadat Nora de borden afgeruimd had, vroeg Lianne verder. Of ze nooit verder gestudeerd had. Ofdat ze altijd in deze studio gewoond had. Wat haar hobby's waren, hoe het al die tijd gegaan was... Nora zuchte nadrukkelijk nu en vertelde dat ze het niet breed had omdat ze nog op ziekteverlof was. 6 jaar geleden werd er kanker bij haar vastgesteld. Ze verloor haar haar, zag het einde niet van de medische kosten en lag maandenlang uitgeteld in de zetel. Ze had op dat moment een relatie, maar ze was toen natuurlijk verre van aangenaam of aantrekkelijk. Haar vriend, die net als zij, praktische hulp kreeg en steun vond bij haar vriendin Sofie, verliet haar in de laatste maanden van haar ziekte. Omdat hij het niet meer aankon zei hij. Vreemd genoeg hoorde ze van toen af ook niets meer van Sofie... Lianne luisterde stil, greep Nora's hand en zei dat ze had moeten schrijven, ze had af en toe kunnen komen om voor haar te zorgen. Daar had Nora ook even aan gedacht , maar ze vond het vervelend om mensen ongerust te maken die te veraf zitten om echt iets te kunnen doen. Alsof ze Nora's brandende vraag voelde, zei ze dat ze er eigenlijk altijd van uitgegaan was dat zij het minder goed had, daar in Canada als vreemde eend in de bijt. Dat het hier in het thuisland wellicht allemaal veel gemakkelijker ging, in je eigen taal en eigen land. Ze was er min of meer van uitgegaan dat met Nora alles goed ging, dat kon toch niet anders? "Nu gaat het ook goed met me", verzekerde ze, "ik ben juist heel gelukkig dat ik nog leef". Leanne werd er stil van. Maar Nora's ogen straalden, ze stelde eindelijk Pringel aan haar voor, ze maakte haar kerstmengeling voor twee en haalde de schoendoos met foto's boven. Toen de klok richting elven wees namen ze afscheid. Nora met de belofte om morgen de trein naar Brussel te nemen, om bij het kerstdiner haar schoonbroer en nichtjes te leren kennen. Een mooier geschenk had ze nooit gehad.

20:15 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-12-07

Kerstverhaal 2/3

naamloos4 Toen hun ouders overleden waren -omgekomen in een verkeersongeval op de terugweg van een trouwfeest- hadden ze zich als meisjes van 18 en 21 uit de slag moeten trekken zonder voogd en zonder veel geld. Lianne die in haar derde jaar verpleegkunde zat, had haar studies opgegeven om als aupair in het buitenland wat geld te verdienen. Ze was naar Canada vertrokken met een adres dat een vage kennis haar bij wijze van hulp toegestopt had. Nora was net begonnen aan haar opleiding secretariaat-talen en ging eerst als kamermeisje en dan in de horeca werken. Eerst hadden ze elkaar brieven blijven schrijven, later enkel kerst- en verjaardagskaarten. In het begin had geen van beide geld gehad om de oceaan over te steken voor een bezoekje. Maar een 6-tal jaar geleden stak er een sjike envelop in de brievenbus met de huwelijksfoto van Lianne, als pasgetrouwd koppel voor hun nieuwe huis. Het zag ernaar uit dat Lianne het goed stelde daar in Canada, maar het contact verwaterde en geen van beiden liet nog iets van zich horen. Tot nu!

Nora besefte dat het tijd was voor actie. Ze dronk haar kop in één teug leeg en stak de gang over om bij haar buurvrouw aan te kloppen. Ze hadden wel vaker wat van elkaar geleend, Nora deed soms boodschappen voor haar, in ruil daarvoor kreeg ze vaak eten. Deze keer wilde ze een paar eieren. Het rook heerlijk naar eten daarbinnen maar ze wees resoluut het aanbod om mee aan tafel te schuiven af, "want ze had zelf een onverwachte bezoeker" kondigde ze met enige trots aan. Het was intussen al voorbij zessen, geen winkels die nog open zouden zijn en in de kast had ze enkel brood staan. Ze rekende op een drie kwartier tijd voordat Lianne aan de deur zou staan. Ze klapte haar bed dicht, ruimde op, stofzuigde en deed de afwas in sneltempo. Daarna klopte ze eieren los voor wentelteefjes en schilde een appel voor gestoofde appeltjes. Ze deed bruine suiker in een schaaltje, dekte de keukentafel voor 2 en veegde nerveus haar handen schoon. Ze had geen tijd meer om van garderobe te wisselen of de bel ging al.

19:45 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-12-07

Kerstverhaal 1/3

naamloos4Nora liet zich tevreden in haar 1-persoonszetel vallen. Ze sloeg het deken over haar knieën en klopte er zachtjes op, wat voor Pringel (genaamd naar haar lievelingschips) het teken was om op haar schoot te springen. Ze had haar uiterste best gedaan om het zo gezellig mogelijk te maken op deze Kerstavond met kaarsjes overal en een bloemstukje van verzamelde dennetakken en takjes van bessenstruiken. Ze had slingers marshmellows opgehangen (waar ze af en toe van snoepte) en haar eigen geschenkje in rood glanzend inpakpapier verpakt. Maar dat was voor later op de avond. Nu ging ze eerst genieten van haar eigen kerstthee-mengeling (haar gewone ontbijtthee met een snuifje kaneel en gedroogde sinaasappelschillen). Ze aaide Pringel en nam haar boek erbij met enkel het ronkende gespin van haar lieve lapjeskat op de achtergrond. Tot de telefoon rinkelde.

Pringel sprong autmatisch op de grond en Nora haastte zich, benieuwd naar wie haar nodig zou kunnen hebben, naar het toestel. Ze herkende meteen haar stem, nog voor ze zei wie ze was. Lianne, haar zus. Haar oudere geëmigreerde zus. Haar enige zus. Haar enige verwante. Op een oudtante na. Of ze vanavond langs kon komen. En hoe ze vanuit Brussel hier zou geraken. Nora legde de hoorn neer en keek naar Pringel, die langs haar benen kwam strijken, alsof ze raad van hem kon verwachten. Hoe was het mogelijk dat ze haar zus 10 jaar niet gezien had en dat deze ineens zomaar -en dan nog op Kerstavond- terug opdook?

18:56 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-11-07

Nina (9)

"Waarom heb je eigenlijk voor mij gekozen?". Ze zat in kleermakerszit op de sofa en probeerde met houten stokjes een blokje kip in zoetzure saus te pakken te krijgen. De zaterdag had zichzelf gevuld met allerlei klusjes. Nina had boodschappen gedaan en gestofzuigd, terwijl Stefan de auto waste en de dvd onbekeken terug bracht. 's Avonds hadden ze Chinees afgehaald. Hij nam een hap gebakken rijst uit een plastic bakje, kauwde, dacht na en zuchtte. "Weet je, Nina, dat is een erg ontmoedigende vraag. Niet de eerste keer, maar de vijfde keer wel." Ze propte de hele brok kip naar binnen en wist dat ze beter haar mond gehouden had maar sinds ze elkaar hadden leren kennen was de vraag steeds weer bij haar naar boven gekomen, telkens ze bamboesoep of peking eend proefde.

Het was een doordeweekse koude januari-avond geweest toen ze haar vaste meeneemchinees binnenstapte en de jongen voor haar een vriendelijke suggestie had gedaan toen ze mompelend verzuchtte niet te weten wat gekozen. Haaivinnensoep en gevulde krabscharen? Ze had een tikkeltje geërgerd opgekeken tot ze zijn glimlach en plagerige ogen zag. Ze had hem er al vaker gezien en hij haar dus ook. Hij stak z'n hand uit alsof ze een deal gesloten hadden, noemde z'n naam en even later zaten ze samen chinees te eten in zijn auto. Veel kon ze zich niet herinneren van het gesprek. Enkel dat ze positief verrast was toen deze grapjas een ingenieur bleek te zijn. Het viel bij haar trouwens in goede aarde, hij leek haar betrouwbaar en rationeel. Ze gingen nog een cola drinken, hij gaf haar een lift en zijn telefoonnummer. Ze stopte het papiertje in de koekentrommel met oude postkaarten en verwachtte niet hem nog te zien of te horen.

12:43 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-11-07

Nina (8)

Toen Nina de deur van het appartement opendeed en haar naaldhakken uitschopte, was raden niet moeilijk. Er stond spaghetti op het menu. Op vrijdagavond is het Stefan's beurt. Ze trok eerst warme sokken aan over haar nylonkousen en liep dan de geur tegemoet. Hij stond in jeans met een schort aan in de pastasaus te roeren en schonk haar een glas rode wijn in toen ze binnenkwam. Er klonk Italiaanse muziek en hij vertelde over een dvd die hij meegebracht had voor die avond. Ze boog voorover voor een kus, zijn gezicht was warm van de hete waterdamp uit de pot pasta die borrelend stond te koken. Tijdens de maaltijd vertelden ze over het werk: zij over Geenie en hij over een probleem dat hij uiteindelijk toch opgelost gekregen had. Als ingenieur in een groot ICT-bedrijf, had ze nogal wat ontzag voor zijn kennis -om maar te zwijgen van intelligentie- en aanzien. Ze begreep eigenlijk niet dat hij zich geen gelijkgeschoolde partner gezocht had en schaamde zich soms als ze op bedrijfsfeestjes naar haar werk vroegen. Hij had haar nochtans vaak genoeg gerustgesteld en gezegd hoe hij ervan geniet als ze 's avonds vol verhalen thuis komt. Dat niets zo belangerijk is als je werk met hart en ziel doen.

Bij het afdrogen begon ze te neuriën en kreeg plagerig een vlok afwasschuim in haar gezicht. Ze zette het bord veilig neer en gaf de ontschuldig kijkend Stefan een koekje van eigen deeg. Deze splashte nu een niet zomaar te vergeven hoeveelheid afwaswater haar richting uit waarop ze hem verontwaardigd een duw gaf. Hij lachte en gaf haar een kus, lang en nadrukkelijk. Hij droogde zijn handen aan zijn jeans, legde ze -nog vochtig warm- op haar heupen en duwde haar zachtjes de keuken uit.

19:39 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-11-07

Nina (7)

Het was vrijdag en dat betekende: om 17u30 stoppen en daarna Happy Hour. Met Geenie, Lara en Britt iets gaan drinken in het shoppingcenter. Het was de enige dag waarop Britt geen overuren deed en soms wat losliet over haar privéleven. Maar vandaag waren 3 paar ogen op Geenie gericht. Hij vertelde uitgebreid over de hilarische toestanden die hij met Raj's familie had meegemaakt. Zijn verhaal leek zo uit een Bollywood film geplukt. Het warme onthaal dat omsloeg toen duidelijk werd dat Geenie niet zomaar een vriend was. Moeder Preethi die haast flauwviel en op wonderbaarlijke wijze direct weer bij kwam toen de oudste dochter -die blijkbaar de kneepjes van het vak kent- met een schaal amandelkoekjes aangesneld kwam. Vader Shadi probeerde de situatie te redden met wijze spreuken verpakt in een heerlijk Indisch-Engels accent. En hoe het nu verder zou gaan? informeerde Lara voorzichtig. Daarop keek Geenie diep in zijn lege koffiekopje en rimpelde zwijgzaam zijn voorhoofd.

13:47 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-11-07

Nina (6)

Ze verheugde zich erg op haar avondje met Karen. Sinds het heugelijke nieuws was het er niet meer van gekomen. Maar toen ze gezellig geïnstalleerd zaten -Karen met een fruitsapje, zij met een martini- ging Karen steeds maar door over haar zwangerschap en alles wat daar bij kwam kijken. Hoe ze stiekem al kleertjes gekocht had (ook al wist ze het geslacht nog niet), hoe ze al een crèche aan het zoeken was en zich ingeschreven had voor een cursus zwangerschapsyoga... Voor het eerst sinds haar tienerjaren voelde Nina dat ze niet op dezelfde golflengte zat als haar vriendin. Ze hadden elkaar op de middelbare school leren kennen, zich bij dezelfde jeugdbeweging ingeschreven en uiteindelijk samen leiding gegeven. Ze hadden elkaar geholpen met ouders om de tuin leiden, suikerzoete liefdesbrieven schrijven, punten behalen en nagellak stelen. Hun eerste fuif, eerste weekendje weg zonder ouders en strafstudie, ze hadden het allemaal samen beleefd. Nina was Karen's toeverlaat toen haar broer in een auto-ongeval omkwam en Karen had haar steeds door dik en dun gesteund tijdens haar jaarlijkse herexamens en ettelijke break-ups. Maar hier kon Nina niet in mee. Het was te ver van haar bed.

19:35 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-11-07

Nina (5)

Het was bijna 10 uur 's avonds toen ze Stefan het appartement hoorde binnenkomen. Ze stond in de badkamer voor de spiegel gezichtscréme in te wrijven en hoorde door de open deur hoe hij zijn sleutels op de keukentafel smeet en naar haar toekwam. Ze vond altijd dat hij er ongelofelijk knap uitzag in zijn maatpak en alleen al om die reden glimlachte ze naar hem. Hij sloeg een arm om haar middel en drukte -ondanks plakkerige crème- zijn neus in haar wang voor een 10-tal kusjes, zoals altijd. Of ze zich voor hem zo mooi gemaakt had? Blijkbaar was hij vergeten dat ze met Karen afgesproken had om naar de Fenix te gaan, een hippe lounge aan de rand van de stad. De ontgoocheling dat hij haar na een lange werkdag niet zou zien tot morgenvroeg aan de ontbijttafel, was van zijn gezicht af te lezen. "Je bord staat in de koelkast" zei ze, niet ingaand op zijn beteuternis. Ze stifte haar lippen glanzend kersenrood, drukte ze op elkaar en wierp nog één kritische blik in de spiegel.

16:32 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-11-07

Emerine en Ragnar -7-

 age-old story

Dit alles wist Esmerine natuurlijk niet, toen ze ongeduldig achter Novellen in draf reed. In haar ogen was Elmer een sukkel die niet wist hoe hij met een juweel van een vrouw moest omgaan. Maar kon zij het hem kwalijk nemen? Hij kende haar nauwelijks 2 maanden en ook... de Gillian die zij kenden leek in niets meer op de ongelukkige Gillian die hij had leren kennen. Ze nam een grote teug frisse lucht in en probeerde te genieten van het uitzonderlijke familie-uitje Noordwaarts. Het Lake District was voor haar onbekend terrein en Ragnar had meermaals gezegd hoe graag hij er ooit heen zou gaan. Hij had haar reeds helfdhaftige verhalen verteld over draken die er in onbewoonde kastelen wonen en waarvan hun vurige adem de schoorstenen doen roken waardoor verdwaalde reizigers ('of prinsessen!' waarop Esmerine geschokt haar adem inhield) aanklopen op zoek naar warmte, een bed en aanwijzigen maar de schrik van hun leven opdoen als zij bij het neerlaten van de toegangsbrug een stekelige groene poot ter grootte van een dienerswoning zien verschijnen.

Elmer ontving hen bedeesd en bracht hen met veel begrip voor hun bezorgheid meteen tot bij Gillian. Ze glimlachte zwakjes toen iedereen binnenkwam, haar koortsige voorhoofd en hand kuste, en rond het bed ging zitten. Elmer liet hen discreet alleen tot ze samen het avonddiner verbruikten. Daar waar Esmerine zich eerst vijandig opgesteld had tegen de jongeman die haar zus blijkbaar veel heimwee en lijden had toegebracht, zag ze nu vermoeidheid in zijn gezicht en een ongeruste onzekerheid opflikkeren telkens dat haar ouders hem een vraag stelden. De daaropvolgende dagen kreeg iedereen de kans om wat tijd met Gillian alleen door te brengen. In die tijd zag Elmer ook de kans om zijn bijfamilie wat beter te leren kennen terwijl hij hen zijn zeer geliefde geboortestreek liet zien en groeide er een vriendschapsband tussen de ouders van beide kanten. Deze nodigden uiteindelijk elk van hen uit om zo vaak op bezoek te komen als ze wilden, toen ze zagen hoe Gillian opleefde van het gezelschap van haar zussen. Op de laatste dag vroeg deze zelf om Elmer erbij te hebben terwijl ze een spel speelden. Tegen de tijd dat koning Pauwel hen vroeg om in te pakken, had Esmerine gemerkt dat de koorts van Gillian zich omgezet had in warmte in de verhouding tussen het jonge paar.

17:30 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-10-07

Esmerine en Ragnar -6-

 age-old story

 

Geluk bij ongeluk. Zo kon je het wel noemen. Op aanraden van de medicijnman was ze -eerst te paard en dan te voet- de prachtige natuur van het Lake District ingetrokken. 'Wat beweging en frisse lucht zou haar deugd doen'... en haar het gevoel van vrijheid en zelfbeschikkingsrecht teruggeven, dacht Esmerine. Maar bij één van haar wandelingen -zo vernamen ze uit een kort bericht van Elmer- was ze over een steen gestuikeld en had ze haar enkel verstuikt. Verstijft van pijn was ze niet in staat geweest om zich op te richten, laat staan, terug te wandelen. Dat ze niet kwam opdagen voor de thee, deed bij Elmer al een belletje rinkelen. Hij had ook wel door in welke verzwakte toestand zijn vrouw verkeerde en was er allerminst gerust in telkens ze naar buiten ging. Hij zadelde zelf zijn paard en ging op zoek. Hij had er geen flauw idee van welke kanten ze meestal opging maar toen hij zich herinnerde waar hij het liefst rondhing als kind, gallopeerde hij enkele paden af. Tegen de tijd dat hij haar vond, rilde ze heviger dan ooit, maar voor het eerst sinds ze elkaar ontmoet hadden, merkte hij dat ze haar ogen niet van hem afhield terwijl hij haar met één arm rechtophield voor zich op zijn paard. Elmer week dan ook niet van haar zijde toen ze met gesloten ogen in bed lag nadat ze in het hete bad haar bewustzijn verloren had. Hij merkte nuances in haar gezicht op die hij niet eerder gemerkt had of waar hij nog niet eerder de tijd voor genomen had om ze te ontdekken. Toen ze eindelijk terug haar ogen opende was hij blij om haar opbeurend nieuws te vertellen: haar ganse familie was op weg om haar erboven op te helpen. Dat hij eerder het gevoel gehad had dat hun tussenkomst op een falen van zijn kersvers echtgenoot-zijn zou wijzen, zette hij nu even aan de kant. Tenslotte hadden beide partijen het beste met het geliefde meisje voor.

16:45 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-10-07

Esmerine en Ragnar -5-

age-old story

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een maand was verstreken sinds Gillian als getrouwde vrouw met Elmer meegereisd was naar zijn kateel in het noordelijke Cambria. Mistige novembersluiers omarmden de heuvels op de ochtend dat de koerier voor de derde keer nieuws bracht. Een brief waarin Gillian uitgebreid en opgewekt vertelde over haar nieuwe leven en 2 bijgevoegde dozen mintcakes, een mierzoete specialiteit in het Lake District. Maar Esmerine bleef de weemoedige glimlach van haar vertrekkende zus voor zich zien en was er dus niet helemaal zeker van dat de vrolijke toon in haar brieven oprecht was. Effien deelde haar zorgen en samen hadden ze er met moeder over gepraat. Deze was zelf zo verheugd met het huwelijk dat ze er nooit aan getwijfeld had dat de dochter in kwestie hetzelfde geluk ervoer. Ze beloofde de bezorgde woorden in koning Pauwel's oor te blazen. Deze wonnen kracht bij toen Gillian gedurende de 3 weken die erop volgden niets meer van zich liet horen.

De gesprekken rond het haardvuur 's avonds verstilden tot koning Pauwel tijdens een van de familiale middagmalen zijn keel schraapte om zijn bezoek aan Elmer en Gillian aan te kondigen. Het was zo dat eenmaal een dochter gehuwd is, de familie (uitgezonderd de vader) enkel op speciale gelegenheden of om dringende redenen op bezoek kan gaan. Het zat er dus niet in dat Esmerine haar zus vòòr het Joelfeest (winterzonnewende) zou terugzien, maar als vader verslag kon uitbrengen zou dit vast haar gedachten tot rust brengen. Hij stelde die avond nog een brief op, gericht aan Elmer met een verzoek tot bezoek en kreeg meteen een instemmende brief terug, waarop koning Pauwel met 2 dieners vertrok. 

Ragnar kon Esmerine maar moeilijk verstrooien op de lange dagen die volgden. Het liefst wachte ze alleen in haar vertrek op zijn terugkomst. De kille winterkoude bekroop haar terwijl ze met een boek op schoot in de vensterzitbank op uitkijk zat. Ze sloeg een extra omslagdoek om haar schouders, wreef haar voeten warm en ontdooide de vorstrozen op het raam met wolkjes warme adem. Na 5 dagen zag ze zijn silhoute in het mistroostig landschap opduiken. Ze stormde op kousevoeten naar beneden maar hij wilde niks lossen vòòr alleer hij van warme drank voorzien, na een voetbad met zout, met iedereen samen in de Avondzaal op zijn troon zat. Hij had Gillian imobiel, bleek en rillend aangetroffen. Hij had haar laten onderzoeken door een medicijnman uit het dictstbijzijnde Ambleside. Zijn verdict luidde "zwaarmoedigheid". Daarop had hij haar wisselbaden, voetmassages en SintJanskruidpoeder voorgeschreven. Er viel een doodse stilte in de Avondzaal die anders vervuld is van muziek en gelach.

10:15 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-10-07

Nina (4)

Zoals altijd zat Britt al te werken, toen Nina het kantoor bereikte. Zij was dan ook gezegend met het dichtsbijzijnde bureau als je binnenstapt. Daarnaast zat Nina, dan Lara, en haaks daarop, met overzicht op z'n 3 dames, zat Geenie. Deze was vandaag in zenuwachtige toestand omdat hij die avond onder het mom van een etentje voor 't eerst kennis zou maken met de familie van Raj die hij 3 weken terug in de sauna had leren kennen. Zoals de naam deed vermoeden, is zijn nieuwe verovering een Indische knapperd, die -zo vreest Geenie- uit een hechte en conservatieve familie afkomstig is. Hét gespreksonderwerp van de dag tijdens de pauze terwijl Geenie 2 mokken koffie dronk met een snuifje kardemom in (omdat dit volgens Raj de caffeïne neutraliseert waar zijn overspannen zenuwen bepaald niet blij mee zouden zijn). Lara veilde luisterend haar nagels omdat ze -sinds ze gestopt was met roken- letterlijk iets om handen wilde hebben, terwijl Nina haar slechte gewoonte verderzette. Toen Lara haar bij haar eerste rookvrije dag -volgens Nina uit nood aan een buddy- vroeg wanneer zij zou stoppen, had Nina logischer wijs gezegd: als ik aan kinderen begin, waarop Lara haar een veelbetekenende blik toewierp. Hoe komt het toch dat vriendinnen je soms sneller door hebben dan jijzelf?

17:30 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-10-07

Nina (3)

Ze kan zich nog elk detail herinneren van haar eerste werkdag, al is het meer dan 2 jaar geleden. Hoe ze van bij de eerste oogopslag door had dat Geenie homo was. Hoe ze in Lara's lachende ogen een vrolijke vriendin vond, toen die meewarig de situatie met Britt vanaf haar bureau meevolgde. In het eerste uur had Nina al doorgehad wie er het hardst werkte, aan de snelheid waarmee ze telefoons afhaspelde en overeind sprong als klanten het bureau binnenstapten. Ze had al direct een reden geplakt op dit wanhopig hard werkgedrag: Britt zag er een rijpe veertiger uit en droeg geen trouwring. Leegbed-frustratie vertaalde zich naar ongeëvenaarde prestatiedrang, aangevuld met een know-all houding van een jaartje buitenland na de middelbare school (dat dit tientallen jaren geleden was en ze lang niet de enige was die ooit de Oceaan overgevlogen was, scheen niks aan die verworven status te veranderen). Het sportieve koppel dertigers dat in Panama wilde rondtrekken, plaatste haar definitief in Nina's uitgekiende hokje. Dat ze niet zou weten waar precies in Zuid-Amerika dit land gelegen was, ok! Maar toen ze met uitbundige vriendelijkheid vroeg of ze misschien eerder al door Afrika's wilde natuur bekoord werden, hadden de zenuwen Nina ook niet geholpen om haar uiterst sterke lachdrang in te tomen.

19:13 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-10-07

Nina (2)

Slechts weinigen hebben de luxe om overdag te doen waar ze 'snachts van dromen. Daar was Nina zich goed bewust van toen ze de volgende ochtend de lift nam die haar van de ondergrondse parking naar het 2de verdiep van het shoppingcentrum bracht. Ze knikte vriendelijk naar Bart van de koffiebar waar ze zich op fileloze dagen af en toe een meeneemcappucino permitteert. Maar vandaag moest ze zich op haar naaldhakken zien te reppen om op tijd het reisbureau te bereiken. Geenie stond op stiptheid én een tot in de puntjes verzorgd voorkomen. Perfect aangebrachte Watershine Maybelline n° 81 en een gelijke haarsnit waren hun huisstijl. Naast hun verplichte tenu natuurlijk. Als het aan Geenie lag, zou hij nog zorgen dat de 3 vrouwen hetzelfde gewicht haalden ook! Gelukkig had hij als hoofd van het bureau én als enige man, minder te zeggen dan hij zelf zou willen. Ach het viel allemaal best mee, vooral met Lara kon ze het goed vinden. Britt was een ander paar mouwen, maar zoals Lara haar vaak genoeg op wees: ze was een krak in theorietjes bedenken over hoe mensen in elkaar zitten en eenmaal ze er ene gevonden had, was ze er niet meer vanaf te brengen. Jammer dus voor Britt dat die geen al te beste indruk maakt had op Nina's eerste werkdag.

14:56 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-09-07

Esmerine en Ragnar -4-

age-old story

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze was er trots op dat het idee van haar kwam: het zussenafscheidsfeest. Een week voor Gillian het huis zou verlaten om na een 2-dagen durende plechtigheid, feest en reis, in het verre oord van haar aanstaande te gaan wonen, wilde Esmerine haar zus omarmen met alle warmte en liefde die ze bezat en die ze misschien nooit van haar man zou ervaren. Ze had het idee eerst en vooral met Ragnar besproken natuurlijk. Hij leunde tegen het muurtje dat hun verste weide van de kliffen scheidde, en ze zag hoe zijn zijdelingse blik verzachtte en mondhoeken krulden. 'Als verrassing?' Moeilijk zou dit niet zijn want Gillian had oog nog oor voor wat rond haar gebeurde en leek enkel nog bezig met wat zich in haar hoofd afspeelde -het bedenken van ontsnappingsroutes?-

Toen moeder die avond eindelijk de vrouwenvertrekken verliet, riep ze Sabeth -haar werkster- dichter bij de kring liggende en zittende zussen rond het vuur, en deelde haar idee. Gillian lag al uren te slapen, en mocht ze geen 3 vertrekken ver liggen, zou ze zeker gewekt geworden zijn van de opgewonden gilletjes van Effien die het heerlijk vind om mensen te verwennen. Sabeth werd ingeschakeld om de kok het menu voor de picnic in te fluisteren en dekens en kussens ongemerkt naar de stallen te brengen. Ragnar zou zorgen dat om 5u 6 paarden gezadeld klaar stonden.

En zo kwam het dat op vrijdagmiddag, 4 zussen hun teerbeminde 5de, zingend uit de mistroostigheid van haar lot meetrokken in de frisse oktoberwind, rijdend op paarden beladen met lekkers en met de tinteling van een laatste gedeeld moment van vrijheid in hun hielen die met kordate klopjes de dieren aanspoorden. Esmerine en Ragnar die alle omliggende bossen en weilanden op hun duimpje kenden, hadden een plek gezocht die open genoeg was een vuurtje te stoken maar ook de gezelligheid van bladeren onder en boven hen bood, dus reed ze trots voorop. De meisjes bonden de paarden vast en spreidden het deken. Effien schikte de kussens en stalde het eten uit, terwijl Sabeth de stapel takken in brand stak die Ragnar en zij verzameld hadden en Esmerine de schotels versierde met gekleurde herstbladeren. Er was hazelnootbrood met een oranje bol zachte kaas en een tros muskaatdruiven. Rode wijn met een vleugje kersensiroop (toen pas verscheen de gekende glans op Gillian's gezicht die ze allen zo misten sinds de aanzoek). Preiquiche met thijm en peper en paanse worstjes om te roosteren op het vuur. Honingmelk en perencake met kruimellaag als toetje. Toen iedereen verzaligd op de ellebogen achteroverleunde, haalde Novellen haar viool uit een zadelzak tevoorschijn en speelde Ierse medodietjes. Het bracht tranen in de ogen van Gillian, die tegelijk dankbaar glimlachte en elk van haar zussen aankeek, die begrijpend zonder woorden hun armen om haar heen sloegen.  

12:33 Gepost door Blink in Bloemlezing | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |