Ze kijkt me zwart aanvanonder wimpersgeladen met vermoeidheid.Zet haar kraagopstandig rechtop. Nee ze wil niet sprekentot ze de woorden op tafel spuwtbang van zichzelfdat ze dit zegt,zwijgt geschrokken en trekt zich terugachter gesloten ogendie altijd zienwat nooit meer weggaat.
|
30-10-2008, 16:38:05
De herschepping van een foto door poëtische belichaming ervan. 'tot ze de woorden op tafel spuwt' is een metafoor die het onzegbare bevrijdt. Bijzonder knap, Blink!
Willy
http://blogletters-willy-nelissen.skynetblogs.be/